Forum główne -> Totalna Magia -> Bóstwa

Bóstwa

Synay(M)
Aspirant do Starszyzny


Nadano:
01:17 05-29-2006
Posty:450
Zarejestrowany:
21:24 07-30-2004

IP: 82.153.xxx.xxx
Bóstwai troche teorii na ich temat zanim wglebie sie w szczegoly.


Pojęcie bóg (Bóg) lub bóstwo leży u podstaw większości wierzeń religijnych. Zajmuje się nim teologia, a także filozofia i jest ono uważane za zagadnienie metafizyczno-egzystencjalne. Ze względu na duże zróżnicowanie rozumienia tego pojęcia, trudno jest o jego jednoznaczną definicję. Jako najbardziej różniące się od siebie, należy wyodrębnić definicje używane przez popularne religie politeistyczne i monoteistyczne, deizm, panteizm oraz panenteizm. Wśród religii monoteistycznych należy wyróżnić monoteizm trynitarny.

Istnieniu boga zaprzecza ateizm, podczas gdy agnostycyzm religijny twierdzi, iż hipoteza ta jest niemożliwa zarówno do udowodnienia jak i do obalenia, i jako taka nie przedstawia wartości poznawczej (por. sceptycyzm, gnostycyzm). Malteizm to wiara, iż bóg istnieje, lecz nie jest godny czci, z powodów takich jak między innymi problem zła.

Najbardziej powszechnie pod pojęciem bóg (bóstwo) rozumie się określenie istot będących przedmiotem kultu religijnego. Czasem "bogami" określa się tylko niektóre (najważniejsze) z tych istot, dla innych rezerwując inne określenia (święci, duchy przodków, anioły itd.).

Atrybuty boskości
Często spotykanymi w religiach - zwłaszcza monoteistycznych - atrybutami boskości są, między innymi:

immanencja (bóg jest niezbędny)
immortalizm (bóg jest nieśmiertelny)
omnibenewolencja (bóg jest wszechmiłosierny)
omnipotencja (bóg jest wszechpotężny)
omniprezencja (bóg jest wszechobecny)
omniscjencja (bóg jest wszechwiedzący)
transcendencja (bóg jest niepojęty)

Połączenie niektórych z tych cech z obecnością zła może prowadzić do logicznych paradoksów (zobacz: problem zła, teodycea, Leibniz, Essais de Théodicée sur la bonté de Dieu, la liberté de l'homme et l'origine du mal). Niektóre z nich są wzajemnie lub wewnętrznie sprzeczne, lecz według niektórych religii bóg może być np. jednocześnie transcendentny i immanentny, ponieważ nie obowiązują go znane nam prawa logiki, zatem zarówno poszczególne jego cechy jak też ich zestawienie nie muszą być logicznie spójne.

Religie
Religie ze względu na liczbę występujących w nich bogów można podzielić na:

religie monoteistyczne - w których występuje jeden Bóg
judaizm - Bóg w judaizmie jest jednoosobowy i niepodzielny. Tworzenie wizerunków Boga zostało zakazane we wczesnym judaizmie. Posiada wiele imion, którym czasami przypisywano magiczną moc. W Biblii określa się go czteroliterowym skrótem JHWH, które oznacza po hebrajsku "Ten, który jest". Wymawianie tego skrótu jest jednak zabronione (aby uniemożliwić przyzywania imienia Boga w zaklęciach magicznych) i dlatego w modlitwach, pieśniach i.t.p. wyznawcy judaizmu stosują określenia zastępcze takie jak Adonai - znaczące po hebrajsku "Mój wielki Pan" lub Ha-Szem - dosł. "Imię". W judaizmie występują jednak też "emanacje Boga" takie jak "Duch Święty" i "Szechina" - czyli Boża Obecność. Historycznie rozwijająca się koncepcja Boga widoczna jest w Pięcioksięgu (Tora) i w nauce proroków (Prorocy).
chrześcijaństwo - Bóg zarówno w pojęciu katolickim, prawosławnym, jak i w głównych nurtach protestantyzmu stanowi jedność w trzech osobach (Trójca Święta: Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty), przy czym każda z tych osób jest pełnią Boga, tym samym Bogiem, który jest jeden. Również rastafarianizm zna Trójcę Świetą. Wiara w Jezusa Chrystusa jako Syna Bożego, narodzonego z kobiety (człowieka), zbawiciela oraz mesjasza jest uważana za cechę wyróżniającą chrześcijaństwo spośród innych religii. Niektóre wyznania chrześcijańskie posiadają odrębne poglądy na istotę Boga (m. in. antytrynitaryzm). Teologiczne korzenie chrześcijaństwa, w tym koncepcja Boga, tkwią w judaizmie. Wewnątrz chrześcijaństwa, w ramach różnych wyznań, istnieją pewne różnice w postrzeganiu Boga i Jego relacji z ludźmi.
islam - tutaj Bóg jest ściśle jeden, niepodzielny i nie posiadający żadnych "osób" czy emanacji. Nie posiada też żadnego imienia ani wizerunku. Arabskie słowo Allah znaczy po prostu "Bóg". Nie ma jednak zakazu wypowiadania tego słowa. Teologiczne korzenie Islamu, w tym koncepcja Boga, tkwią w judaizmie: uznawany jest autorytet proroków Izraela, a nauka Jezusa z Nazaretu jest traktowana jako nauka jednego z proroków, spośród których największym prorokiem jest Mahomet.
sikhizm - pojęcie Boga w sikhizmie jest analogiczne do islamu, jednak za tradycją hinduską nazywa się go brahmanem. Sikhowie uważają, że Bóg posiada wiele imion i obliczy i wszystkie one są równouprawnione - jednak najdoskonalszą jego formą jest Bóg abstrakcyjny rozumiany tak jak w islamie.
dyskordianizm - Bogiem, a w zasadzie boginią, jest Eris (Dyskordia)
religie politeistyczne - w których występują grupy bogów, zwykle dość duże, zwane panteonami, rzadziej jedynie kilku. Każdy bóg jest zazwyczaj przyporządkowany do dziedziny (często też grupy ludzi lub miejsca) którą się opiekuje. Często tworzy się porównania, który bóg jednej religii odpowiada któremu bogu innej, jeśli opiekują się tą samą dziedziną. Szczególnie popularne są przyporządkowania bogów rzymskich bogom greckim.

Rozrozniamy nastepujace rodzaje bostw:
bogowie germańscy
bogowie greccy
bogowie hinduscy
bogowie bałtyjscy
bogowie nordyccy
bogowie rzymscy
bogowie słowiańscy
bogowie starożytnego Egiptu

Religie w których nie występuje pojęcie "boga," takie jak buddyzm i taoizm
Religie dualistyczne. Wystepuje w nich dwóch, niemal równorzędnych Bogów.
zoroastryzm - Bóg występuje tu w dwóch osobach - Oblicza Dobrego (Ahura Mazda, Ormuzd) i Oblicza Złego (Angra Manju, Aryman), które pozostają z sobą w stałym konflikcie.
wicca - dzieli świat na dwa przeciwległe pierwiastki: żeński i męski, które odzwierciedlone są w Boskiej Parze Bogini-Matki i Rogatego Boga, czczonej pod różnymi imionami.

Droga, której szukasz, jest drogą, którą znajdziesz.

Odpowiedz z cytatem
Synay(M)
Aspirant do Starszyzny


Nadano:
01:31 05-29-2006
Posty:450
Zarejestrowany:
21:24 07-30-2004

IP: 82.153.xxx.xxx
I troche bardziej szczegolowo:

Bogowie Germańscy:

Baldur - bóg dobra, piękna, światła dnia, czystości, sprawiedliwości i wiosny:
w mitologii nordyckiej syn Odyna i Frigg, małżonek bogini Nanny; bóg dobra, piękna, światła dnia, czystości, sprawiedliwości i wiosny, nieprześcigniony w mądrości.
Baldur jest młodym bogiem złożonym w ofierze za odrodzenie się zbiorów i powrotu wiosny. Jest bogiem przyjaznym i kochanym - mimo to pada zabity gałęzią jemioły przez swego ślepego brata Hodura (Heda). W oswobodzeniu Baldura z mocy bogini śmierci Hel przeszkodził bogom Loki. Nie został wskrzeszony, ale wiele z podań mówi o jego zmartwychwstaniu, gdy świat odrodzi się po ragnarök.



Freja - bliźniacza siostra Frejra. Bogini wegetacji, miłości, płodności i magii
bogini nordycka należąca do rodu Wanów córka Njördhra, bliźniacza siostra Frejra. Była bóstwem wegetacji, miłości, płodności i magii. Ponadto patronowała wojnie, 1/3 poległych wojowników podlegała jej władzy.
Wg mitów uważana za najpiękniejszą z bogiń, jej obecność na Asgardzie gwarantowała innym bóstwom szczęśliwe życie. Jej atrybutem był złoty naszyjnik Brisingham, za którego otrzymanie oddała się czwórce karłów - Brisingów. Często towarzyszyć jej miały białe koty, które powoziły jej rydwanem. Wyobrażano ją często jako postać otoczoną okrągłym pierścieniem, który przedstawiał jej naszyjnik i symbolizował płodność.
Jest ona boginią, której poświęconych jest najwięcej mitów, zazwyczaj jednak stanowi ona w nich przedmiot pożądania olbrzymów, bogów i ludzi. Jej kult utrzymywał się do XIII wieku, a wiele jej atrybutów przypisano w Skandynawii Matce Boskiej.



Frejr - bóg płodności
bóstwo falliczne z rodu Wanów, bóg urodzaju, roślinności, pokoju, płodności, bogactwa i radości, syn Njördhra, brat Frei.
W święto Jul składano mu ofiary z dzika i konia. W religii germańskiej koń związany był przede wszystkim z tym bogiem i odgrywał dużą rolę w kultach urodzaju i płodności o jednoznacznie fallicznym charakterze



Frigg - małżonką Odyna, boginią małżeństwa, opiekunką rodziny i bóstwem deszczu.
bogini nordycka z rodu Azów. Córka starszego bóstwa Fjorgynn (lub olbrzymki Jord) i Odyna, siostra Thora. Frigg była małżonką Odyna, boginią małżeństwa, opiekunką rodziny i bóstwem deszczu. Wg mitów tkała ona wraz ze swymi służkami chmury w swym Morskim Dworze - Fensalier. Znała przeznaczenie, a jednak nie mogła go odwrócić - tak stało się w przypadku Baldura, gdy prosząc każde stworzenie o nie czynienie krzywdy swemu synowi zapomniała o jemiole. Frigg miała zapłakać dwa razy w historii świata: pierwszy raz - gdy zginął Baldur, drugi gdy nastanie koniec świata i zginie Odyn.
Wyobrażano ją jako kobietę spowitą w chmury, lecącą na miotle, co być może dało początek późniejszym wyobrażeniom o czarownicach. Ze względu na podobieństwo imion, kompetencji i związki z Odynem, mylona była z Freją. Dniem jej poświęconym był piątek (ang. Friday, niem. Freitag) - tradycyjny dzień zawierania małżeństw w państwach germańskich.


Hajmdal - bóg strzegący mostu będącego wejsciem do Asgardu
w mitologii nordyckiej bóg strzegący mostu będącego wejsciem do Asgardu. Hajmdal może widzieć na bardzo duże odległości, a jego ucho jest tak wrażliwe, że słyszy, jak trawa rośnie. W dzień ragnarok Hajmdal zadmie w wielki róg Gjallarhorn, a w bitwie, która potem nastąpi, zabije Lokiego i sam zginie z jego reki.



Hel (bogini) - władczyni krainy zmarłych śmiercią naturalną
w mitologii nordyckiej władczyni krainy zmarłych śmiercią naturalną - Niflheimu (niekiedy utożsamianej z piekłem), personifikacja śmierci, córka boga imieniem Loki i przerażającej olbrzymki Angrody.
Hel to także pierwotna nazwa piekła w mitologii norweskiej. Dostęp do tej krainy wiedzie przez jaskinię o nazwie Gnipahellir i jest strzeżony przez trójgłowego psa o imieniu Garm. Najgłębiej umieszczoną częścią tej krainy jest Nastrond, przedstawiany jako kraina poprzecinana rwącymi strumieniami i rozlanym wokół morzem kwasu i jadu, w którym brodzą najgorsi przestępcy, zdrajcy, itp. Tam też mieści się siedziba Nidhogga, potwornego smoka, który zjada korzenie Yggdrasilu, Drzewa Świata.


Loki - bóg zniszczenia, śmierci i oszustwa
w mitologii nordyckiej bóg zniszczenia, śmierci i oszustwa, również bóg ognia. Skandynawskie "Loughi" znaczy tyle, co płomień. Syn Farbauti i Laufey. Loki posiadał zdolność przemiany (w łososia, konia, ptaka, pchłę itp.), włącznie ze zmianą płci.

Zrodził (stworzył) największe potwory - wielkiego wilka Fenrisa (Fenrira), węża Midgardu i boginię umarłych Hel. Nigdy do końca nie trzymał z żadną ze stron (oprócz Ragnaroku, gdy wreszcie opowiedział się przeciw bogom i powiódł na nich gigantów). Towarzyszył Thorowi w wielu wyprawach po świecie, podarował Odynowi Slejpnira - ośmionogiego bardzo szybkiego rumaka. Małżonką Lokiego była Sigyn. Bogowie, mając Lokiego za szaleńca i psotnisia, wybaczali mu wiele złych uczynków, ale kiedy przyczynił się do zabicia Baldura (boga piękna), przykuli go do skały, gdzie musiał odkupić swój uczynek. Był tak przykuty łańcuchami, żeby padał na jego twarz okropny jad węża znajdującego się nad nim. Jego wierna żona Sigyn trzymała misę nad twarzą Lokiego i gdy ta napełniała się, Sigyn opróżniała ją - wtedy kropla jadu docierała do twarzy Lokiego i ten, trzęsąc się z bólu, powodował trzęsienie Ziemi. Po wyswobodzeniu się Loki zapragnął zemsty - w bitwie Ragnaroku przypłynął do Asgardu (stolicy bogów) wraz z armią umarłych. Miał zginąć w Ragnaroku walcząc z bogiem strażnikiem Hejmdalem (zabili się nawzajem) - była to pierwsza wielka walka w Ragnaroku.


Mimir - nordycki bóg mądrości o postaci olbrzyma
nordycki bóg mądrości o postaci olbrzyma. Zamieszkiwał pod Yggdrasilem (wiecznie zielonym drzewem, gałęziami sięgającym nieba, a korzeniami - podziemnej krainy zmarłych), u Źródła Mimira (Mimirsbrunn), którego wody zawierały całą mądrość świata.
Za możliwość napicia się wody mądrości aby stać się najmądrzejszym z bogów, Odyn ofiarował jedno swe oko.


Nanna (bogini) - bogini reprezentująca dobro, piękno i wiosnę
w mitologii nordyckiej żona Baldura, bogini reprezentująca dobro, piękno i wiosnę. Z rozpaczy po śmierci męża rzuciła się na jego stos pogrzebowy.

Njördhr - bóg morza
bóg wód, wiatrów, żeglarzy, a także urodzaju, płodności, bogactwa, opiekun myśliwych, główny bóg Wanów, ojciec Frejra i Freji.

Odin - najwyższy bóg
najwyższy z bogów nordyckich z dynastii Azów, odpowiednik południowogermańskiego Wodana - bóg wojny i wojowników, bóstwo mądrości ,poezji i magii .
Atrybutami Odyna są kruk, wilk i włócznia, posiada dwa kruki - Hugin (Myśl) i Munin (Pamięć), które codziennie przynoszą mu informacje co się dzieje w dziewięciu światach i dwa wilki - Geri (Zachłanny) i Freki (Srogi), które żywią się mięsem ze swego talerza w Valhalli. Odyn zasiada na tronie Hlidskjalf, mającym taką właściwość, że widać z niego wszystko co dzieje się w dziewięciu światach.
Włócznia Odyna - Gungnir, przynosiła zwycięstwo stronie, po której walczyła w bitwie.
Symbolem Odyna jest krzyż umieszczony w okręgu, znany jako krzyż celtycki.
Odyn odznacza się prawdziwą mądrością - by ją posiąść poświęcił jedno oko, dajac je Mimirowi w zamian za napicie sie ze studni wiedzy Mimira. Następnie Odyn powiesił się na drzewie Yggdrasil na dziewięć dni, przebity własną wlócznią, przez co nauczył się dziewięciu magicznych pieśni i osiemnastu run. To właśnie jemu przypisuje się odkrycie pisma runicznego i odkrycie jego magicznej mocy. Swą mądrość wykorzystywał przy czynieniu czarów, rozwiązywaniu zagadek - miał dar poznawania ludzkich myśli. Był równiez bogiem wojowników i ich przywódców - cechowała go gwałtowność, ale również spryt i przebiegłość na polu walki. Zmarłych w boju wojowników gromadził w swoim domu w Asgard - Walhalli, gdzie oczekiwali z nim ostatniej bitwy przy końcu świata ragnarök.
Według niektórych podań posiada on Walkirie, które zbierają dla niego połowę wojowników poległych w bitwie. Odyn przebiera się czasem za swego niepozornego sobowtóra Oda, aby go nikt nie rozpoznał. W tej postaci ożenił się z Freją na jedną noc, a potem uciekł. Odyn posiada ośmionogiego konia, Sleipnira zdolnego podróżować poprzez światy (Asgard, Midgard, Niflgard). Koń został mu podarowany przez Lokiego, boga oszustw.
Jednym z przydomków Odyna jest Yggr lub Ygg (Straszliwy). Przydomek ten stanowi część nazwy Yggdrasil odnoszącej się do "Drzewa Świata", na którym znajdowały się Asgard, Midgard, Utgard i Hel.
Od jego imienia pochodzi nazwa środy w języku duńskim, norweskim, szwedzkim i angielskim (Onsdag, Wednesday = 'dzień Odyna/Wodana').
Inne wersje imienia:
Odhinn,
Odin,
Woden,
Wuotan,
Wotan
Wodan


Sif - bogini zbóż, urodzaju, płodności, miłości i urody
w mitologii nordyckiej złotowłosa bogini zbóż, urodzaju, płodności, miłości i urody, należąca do rodów Azów; małżonka Thora.
Mity dość rzadko wspominają o Sif - jeden z nielicznych opowiada o tym, jak Loki podstępem ściął jej piękne włosy. Rozwścieczony tym postępkiem Thor kazał Lokiemu postarać się o nowe włosy dla bogini. Loki wykonanie ich zlecił znakomitym karłom-kowalom, Fjalarow i Galarowi, którzy stworzyli wtedy także cudowny, zawsze trafiający celu oszczep Odyna oraz niezwykły okręt Skidblandir Frejra.


Thor - bóg grzmiący
jeden z głównych bogów nordyckich z dynastii Asów, odpowiednik południowogermańskiego Donara. Bóstwo burzy i piorunów, bóg sił witalnych, bóg rolnictwa, jako sprowadzający deszcz odpowiedzialny za urodzaje, patronował także ognisku domowemu i małżeństwu. Syn Odyna i Jörd, małżonek Sif.
Thor był uznawany za bliższego ludziom niż Odyn - jest równie gwałtowny, ale mniej tajemniczy. Przedstawiano go zwykle z długą, rudą brodą i młotem Mjöllnir w ręku - symbolem jego siły. Drzewem poświęconym Thorowi był dąb. Podróżował rydwanem zaprzężonym w kozły. Nie był tak przebiegły jak Odyn i zdarzało mu się wpaść w pułapkę (przykładem tego jest słynna przygoda Thora w gościnie u króla Utgardu, olbrzyma zwanego Lokim), ostatecznie jednak zawsze zwyciężał. W czasie Ragnaroku zabije on Węża Midgardu wielkiego Jormunanda, lecz zginie zatruty jego jadem. Od jego imienia pochodzi nazwa czwartku w języku duńskim, szwedzkim i angielskim (Torsdag, Thursday = 'dzień Thora').


Droga, której szukasz, jest drogą, którą znajdziesz.

Odpowiedz z cytatem
Synay(M)
Aspirant do Starszyzny


Nadano:
01:43 05-29-2006
Posty:450
Zarejestrowany:
21:24 07-30-2004

IP: 82.153.xxx.xxx
Bogowie greccy.

Afrodyta (gr. Ἀφροδίτη Aphrodite) – w mitologii greckiej bogini piękna, kwiatów, miłości i pożądania. Hezjod pisał w Teogonii, że kiedy odcięte sierpem genitalia Uranosa (pokonanego przez Kronosa gdy "roztaczał się nad Gaią jak niebo nad ziemią") wpadły do morza w pobliżu Cypru, woda otoczyła je białą pianą. Z piany morskiej wyłoniła się przepiękna Afrodyta. Jej narodziny nie mogły być przypadkowe, gdyż na brzegu oczekiwały już na nią: Wdzięki, Uśmiechy i Igraszki - wesołe i miłe bóstwa - Charyty, które odtąd zawsze towarzyszyły jej i służyły. Według Homera była córką Zeusa i Diony. Ucieleśnienie piękna kobiecego. Jej atrybutem był rydwan zaprzężony w gołębie. Była żoną Hefajstosa, ale epizod z Aresem świadczy, że nie była zbyt wierna (z tego związku zrodzili się Harmonia i Eros). Hefajstos ukrył w łożu pułapkę z mocnej, metalowej sieci i schwytał w nią Afrodytę z Aresem.
W konkursie piękności między Herą, Ateną i Afrodytą, ta ostatnia obiecała Parysowi Helenę, żonę Menelaosa ze Sparty, za tytuł najpiękniejszej (jabłko niezgody), czym przyczyniła się do rozpętania wojny trojańskiej. W wojnie starała się sprzyjać Trojanom.
Afrodycie zwykle towarzyszyły Charyty – Eufrozyne, Aglaja i Talia.
Według jednego z mitów, Afrodyta narodziła się, wyłaniając się z morskiej piany u wybrzeży Cypru, stąd też inne jej określenie Cypryda (Kipryda). Dlatego głównym miejscem kultu Afrodyty był Cypr, a jej przydomki to Afrogeneja (zrodzona z piany morskiej) i Anadyomene (wynurzająca się z fal morskich). Jednym z atrybutów bogini była róża.
W mitologii rzymskiej odpowiedniczką Afrodyty była Wenus.

Ares (gr. Ἄρης – w mitologii greckiej bóg wojny, utożsamiany z rzymskim bogiem Marsem; syn Zeusa i Hery.
Ares prowadził raczej brudną wojnę. Brutalny, wrogi ludziom i bogom. Atena, bogini wojny roztropnej nienawidziła Aresa.
Symbolem Aresa w Grecji był miecz, a w Rzymie włócznia. Ze zwierząt poświęcono mu psa, sępa i wilka.
Mordował chętnie i obficie, zwłaszcza słabszych, kapryśny, gardząc prawem walczył po jednej lub drugiej stronie wraz ze swą siostrą Eris i synami Dejmosem (trwoga) i Fobosem (strach). Posługiwał się raczej siłą i przemocą niż rozumem.
Podczas igraszek miłosnych z Afrodytą dał się pochwycić wraz z nią w sieć jej małżonka Hefajstosa i został wystawiony na pośmiewisko przed innymi bogami. Jednak nadal utrzymywał stosunki z Afrodytą, z czego narodzili się Dejmos, Fobos, Harmonia, Eros i Anteros. W czasie wojny trojańskiej walczył po stronie Trojańczyków; został zraniony przez Diomedesa.
W astrologii Mars jest kojarzony ze znakiem zodiakalnym Baran.
Był to najmniej lubiany bóg na Olimpie. Zawsze chmurny, gniewny i brutalny. W dłoniach trzymał miecz i włócznię. Był bratem Hefajstosa i Ateny.

Hades (gr. Ἅιδης, także Ἀίδης Aides - "niewidziany") – w mitologii greckiej oznacza zarówno państwo zmarłych, jak i boga - władcę tego podziemnego świata zmarłych.
Hades nazywany był także Plutonem (gr. Πλούτων, od wyrazu πλοῦτος plutos - "bogactwo") i pod tym imieniem występował w mitologii rzymskiej. Imię to nadane mu zostało ze względu na niezmierzone bogactwa świata podziemnego. Nazywano go także Agezandros (prowadzący ludzi).
Hades był synem tytana Kronosa i Rei oraz bratem Zeusa i Posejdona. Uprowadził z ziemi Persefonę, która później została jego małżonką. Jego atrybutami były - berło i klucze. Przy boku zawsze miał Cerbera - trzygłowego psa.
Kraina Hadesa
Żeby dostać się do krainy zmarłych, trzeba było przeprawić się przez rzekę Styks. Swoją łodzią przewoził przez rzekę ponury Charon. Za swoją pracę brał od każdej duszy jednego obola - bez pieniążka nie było wstępu do krainy, dlatego Grecy wkładali zmarłym w usta zapłatę dla Charona.
W Hadesie oprócz Styksu płynęły jeszcze cztery inne rzeki: Acheron, Cocytus, Phlegethon, Lethe.
Kraina zmarłych dzieliła się na 3 części: wyjątkowo zasłużeni ludzie żyli odtąd błogo na Polach Elizejskich. Niczym nie wyróżniający się ludzie szli do Erebu. Ci, którzy narazili się bogom byli strącani do Tartaru, gdzie cierpieli najczęściej wieczne męki. Katami były Erynie - obłąkane z okrucieństwa demony, bez miłosierdzia. W Tartarze znaleźli się między innymi:
Uranos - bóg utożsamiany z Niebiem; pozbawiony władzy przez syna - Kronosa
Syzyf - za nadużywanie gościnności a później oszukiwanie bogów, Syzyf musiał toczyć pod górę wielki głaz, który przed szczytem zawsze wysuwał mu się z rąk i spadał z powrotem na dół. Praca była wieczna i bezsensowna. Stąd określenie "syzyfowa praca" na pracę długą i bezsensowną.
Tantal - zabił syna i podał jego mięso na uczcie dla bogów. Za okrucieństwo i oszukiwanie bogów został strącony do Tartaru. Stał bez jedzenia i picia naprzeciwko gałęzi z owocami, która zawsze uciekała, gdy próbował po nie sięgnąć. Woda, w której stał po kolana, uciekała, gdy chciał się jej napić. W dodatku nad głową ciągle chybotała mu się skała.
Z Hadesu raczej nie wracało się na ziemię, ale tak jak w całej mitologii Greków, istniały wyjątki od reguły. Przykładem jest żona utalentowanego muzycznie Orfeusza, Eurydyka. Gdy zmarła, Orfeusz zszedł do krainy zmarłych grając na swoim instrumencie. Grał tak pięknie, że wzruszył nawet Erynie, które zaczęły płakać i dały potępionym trochę wypocząć. Hades i Persefona zgodzili się oddać Orfeuszowi żonę pod jednym warunkiem: muzyk będzie szedł przodem, a Eurydykę poprowadzi z tyłu Hermes. Orfeusz miał nie oglądać się za siebie, aż nie wyjdą z Hadesu. Orfeusz nie dotrzymał przyrzeczenia i utracił Eurydykę na zawsze.

Apollo (gr. Ἀπόλλων Apollon, zwany też Φοῖβος Phoibos "Jaśniejący") w mitologii greckiej syn Zeusa i Latony (Leto). Był bliźniaczym bratem Artemidy. Uważany za boga piękna, patrona sztuki i poezji, światła i słońca, przewodnika muz (Ἀπόλλων Μουσηγέτης Apollon Musegetes). Przebywał na Parnasie, skąd zsyłał natchnienie.
W rzeczywistości bóstwo o szerokich, często sprzecznych, kompetencjach. Pierwotnie, androgyniczny (śladem tego bliźniacza para Apollo-Artemida), bóg gwałtownej śmierci - Grecy wywodzili jego imię od ἀπόλλυμι (apollymi) "niszczę, zabijam", ale por. też IE. *abol- (<*obol-) "jabłko" (symbol - źródło wiedzy). Bóg jednocześnie solarny i chtoniczny. Zabijając węża-smoka Pytona (lub Delfyne) (będącego hipostazą pierwotnej Magna Mater), strzegącego bramy do tajemnej wiedzy ukrytej pod/w ziemią/i, przejmuje władzę nad wyrocznią w Delfach (gr. delfys "macica"). Zabójstwo Pytona, podobnie jak zabójstwo Wrytry przez Indrę, było wielkim, bohaterskim czynem, ale i przekleństwem, z którego należało się oczyścić. Ustanowił więc igrzyska pytyjskie, zszedł też do podziemia. Stał się przekaźnikiem boskich (Zeusowych) wyroków, szczególnie w sprawie obrzędów oczyszczenia po zbrodni zabójstwa. Oddala (apotropaios) i oczyszcza (katharsios) od zła (zbrodni mordu), które sam wywołał (por.: Dionizos).
Łuk i lira, którymi posługuje się Apollo, mogą być interpretowane jako narzędzia przeciwstawne (mordu i oczyszczenia). Może być to również w rzeczywistości jedno, najbardziej pierwotne, instrumentum - symbol władzy nad życiem i śmiercią oraz wiedzy (zarówno jako instrument muzyczny – przygrywający podczas szamańskiego obrzędu, jak i łuk miotający strzały, po/na których szaman podróżuje w zaświaty).
Apollinowi był także poświęcony wawrzyn szlachetny.
M. Eliade stwierdza, że krwawa mitologia apollińska odbija proces przenikania kultu Apollina do Grecji i przejmowanie przezeń atrybutów bóstw przedindoeuropejskich (o charakterze rolniczym, tellurycznym i tradycji jeszcze megalitycznej – delficki omfalos). Istnieje też hipoteza (na gruncie irańskim co prawda) o powstawaniu tego typu mitów w wyniku syntezy dwu oddzielnych nurtów życia religijnego (żeńskiego: rolniczo – przydomowego i męskiego: nomadycznego lub półnomadyczno - wojowniczego) w obrębie jednej wspólnoty plemiennej. Mimo degradacji i asymilacji atrybutów Bogini Ziemi, przepowiednie nadal głosiła kapłanka Pytia (w poważniejszych sprawach stosująca maneisa, szał poetycki, stan profetycznej ekstazy znany z innych religii indoeuropejskich i obrzęd zstępowania do podziemi, ad uterum), której przekaz tłumaczył prorok. Z czasem ta złowróżbna strona bóstwa zostaje oswojona, Apollo coraz bardziej staje się bogiem porządku i prawa – harmonii świata.
Synem Apollina, z Koronis (Korōnís "wrona"), był Asklepios, mający władzę nad życiem i śmiercią (jego hipostazami były, chtoniczne w charakterze: wąż i pies). Z muzą Uranią miał synów Orfeusza i Linosa a z Talią Korybantów. Był również zakochany w Hiacyncie i Kyparissosie.
Dwa kierunki, z których wywodzono Apollina to: północny – eurazjatycki (z obszarów o żywych tradycjach szamańskich) i wschodni – małoazjatycki. Pierwszy poparty jest mitem o corocznych (zimowych) podróżach Apollina do rodzinnej ziemi (Hyperborei). Podczas jego nieobecności w Delfach rządził Dionizos. Za drugim – przemawia lokalizacja największych ośrodków jego kultu (Azja Mniejsza) i inskrypcja hetycka z imieniem Apulúnas „bóg bram”.

Dionizos (gr.: Διώνυσος lub Διόνυσος, Dionysos) zwany też Βάκχος Bakchos - według mitologii greckiej bóg wina, reprezentujący nie tylko jego upajający wpływ, ale także ten dobroczynny. Syn Zeusa i śmiertelnej kobiety Semele. Jego kult przywędrował do Grecji ze Wschodu, z Tracji, około VI wieku p.n.e. Na cześć Dionizosa odbywały się Dionizje.
Rzymskim odpowiednikiem Dionizosa jest Bachus (Bacchus). Malarz Tycjan uwiecznił na obrazie Bachus i Ariadna.
Dionizos jest bogiem religijnych obrzędów, podobnych do tych, które odprawia się ku czci Demeter czy Persefony. W trackich misteriach miał na sobie skórę lisa, symbolizującą nowe życie. Jego obrzędy, zwane Misteriami Dionizyjskimi, należały do najbardziej sekretnych. Wielu badaczy uważa, że Dionizos jest połączeniem lokalnego, greckiego bóstwa z innym, potężniejszym bogiem z Tracji, lub Frygii, prawdopodobnie z Sabazjosem.
Dionizos narodził się w nietypowy sposób, co utrudnia przyporządkowanie go do olimpijskiego panteonu. Jego matką była śmiertelniczka Semele, córka Kadmosa, a ojcem Zeus. Żona Zeusa Hera była zazdrosna o jego kochanki. Kiedy Semele była w ciąży, bogini namówiła ją, by zmusiła Zeusa do ukazania swojej prawdziwej postaci. Semele nie wiedziała, kim naprawdę jest jej kochanek i z początku nie wierzyła Herze i nakazała Zeusowi, by dowiódł swojej boskości. Śmiertelnicy nie mogą jednak oglądać prawdziwych postaci bogów, Semele spłonęła. Zeus uratował jednak płód Dionizosa, zaszywając go sobie we własnym udzie. Kilka miesięcy później Dionizos się narodził.
Według innych źródeł, Dionizos był synem Zeusa i Persefony, królowej świata podziemnego. Zazdrosna Hera i w tej wersji chciała zabić dziecko, posłała więc Tytanów, by rozszarpali niemowlę na kawałki. Zeus nie zdążył uchronić małego Dionizosa od śmierci. Zjedli oni wszystkie kawałki, oprócz serca, które uratowała Rea. Mając jego serce, Zeus chciał 'odtworzyć' Dionizosa w łonie Semele, dlatego Dionizos nazywa się 'podwójnie urodzonym'. Niektóre źródła podają, że Zeus nakazał Semele, by zjadła ona serce Dionizosa. Jego ponowne narodzenie było najważniejszym powodem czci w wielu religiach misteryjnych.
Mitologia mówi, że Zeus oddał młodego Dionizosa pod opiekę Nimfom deszczu na górze Nysa. W nagrodę, Zeus umieścił je, już jako Hiady, pośród gwiazd.
Kiedy Dionizos dorastał, odkrył niezwykłe właściwości cennego soku z winorośli. Hera nie zapomniała jednak o nim i napiętnowała go obłędem, Dionizos wyruszył w wędrówkę po całym świecie w towarzystwie satyrów i Menad. Najpierw udał się do Egiptu. W Libii spotkał Amazonki, z którymi wybrał się na wyprawę przeciwko Tytanom, których udało im się pokonać. Następnie wyruszył w kierunku Indii. Po drodze starł się z królem Damaszku, z którego żywcem zdarł skórę. Dionizos podbił Indie, wprowadził uprawę winogron i założył wiele miast. W drodze powrotnej obróciły się przeciw niemu Amazonki, większość z nich wyciął w pień. Po powrocie do Europy Dionizos zawitał do Frygii, gdzie spotkał swoją babkę Reę, która wyleczyła go z obłędu i wprowadziła go w tajemnice swoich misteriów. Dionizos wyruszył potem do Azji, by rozprzestrzeniać tam kulturę wina, następnie przybył do Grecji, by tam dać początki kultu. Spotykał się tu nierzadko z oporem władców, ci jednak za każdym razem popadali w obłęd.
Prawdopodobne jest, że mitologia dionizyjska znalazła później swoją drogę do Chrześcijaństwa. Jest wiele powiązań pomiędzy Dionizosem, a Jezusem. Obaj byli spłodzeni przez boga w łonie śmiertelnej kobiety, obaj zmartwychwstali. Mitograf Barry Powell utrzymuje również, że kult spożywania 'ciała i krwi' Jezusa ma swoje korzenie w kulcie Dionizosa, przyznaje jednak, że dionizyjski kanibalizm nie ma żadnych korelacji z poświęceniem Jezusa. Te powiązania można traktować zresztą, jako wypadkowe pewnych religinych archetypów.

Trofonios - heros Labadei w Beocji, gdzie znajdowała się jego słynna wyrocznia. Syn Apolla i Epikasty.
Podobno był karmiony mlekiem Demeter. Był bardzo sławny jako architekt. Podobno wzniósł: dom Amfitriona w Tebach, świątynię Apolla w Delfach, skarbiec Augiasza, skarbiec króla Hyrii Hyrieusa, oraz inne budowle.
Posiadał tak wielkie zdolności, aż doprowadziło go to do zguby. Wspólnie z Agamedesem wybudowali skarbiec króla Hyrieusa, ale zrobili to tak zmyślnie, że mogli bez trudu się do niego dostawać nie pozostawiając po sobie śladów. Hyrieus się zorientował i poprosił Dedala o pomoc. Ten urządził zasadzkę, w którą wpadł Agamedes. Trofonios bojąc się, że ten go wydał obciął mu głowę. Wtedy ziemia się rozwarła i pochłonęła zabójcę.

Adonis - W mitologii greckiej syn Kinyrasa i Myrry.
Adonis był kochankiem Afrodyty. Gdy zginął rozszarpany przez dzika na polowaniu (z krwi Adonisa wyrosły kwiaty zwane adonisami lub miłkami), bogini wybłagała od Zeusa jego coroczny powrót na ziemię.
Adonis spędzał wiosnę i lato z Afrodytą, zaś jesień i zimę z Persefoną w Hadesie. Stał się symbolem umierania i odradzania się przyrody.
Ku czci Adonisa obchodzono (szczególnie w okresie hellenistycznym i rzymskim) ośmiodniowe święta wiosenne - Adonie, podczas których opłakiwano jego śmierć i czczono zmartwychwstanie. W domach i przy grobie z posągiem boga kobiety ustawiały tzw. ogródki Adonisa (naczynia z szybko wschodzącymi i szybko więdnącymi roślinami).

Reszte streszcze juz troche krocej:

Pierwsi bogowie
Mity odnoszące się do tego okresu opisują historię narodzin i konfliktów pierwszych bogów: Chaosa, Nyks (Nocy), Erosa (Miłości), Uranos (Nieba), Gai (Ziemi), Tytanów oraz zwycięstwo Zeusa i bógów olimpijskich. Mity te stały się tematem Teogonii Hezjoda oraz wielu innych, obecnie zaginionych, poematów (również tych, których autorstwo przypisuje się Orfeuszowi, Musajosowi, Epimenidesowi, Abarisowi i innym legendarnym poetom) używanych podczas rytuałów oczyszczeń czy religijnych misteriów. Wiele z tych mitów dotrwało do naszych czasów dzięki cytatom w dziełach filozofów neoplatońskich oraz dzięki fragmentom zapisanym na zwojach papirusu.

Najwcześniejsi Grecy, poezję teogoniczną oraz pieśni o narodzinach bogów, pojmowali jako prototyp twórczości poetyckiej i przypisywali jej moc magiczną. Orfeusz, archetyp poety, był również archetypem śpiewaka teogonicznego, który w Argonautice używa pieśni do okiełznania morza i sztormu oraz porusza serca bogów swiata podziemnego w czasie pobytu w Hadesie. Również Hermes, wg homeryckiego Hymnu do Hermesa, zaraz po wynalezieniu liry śpiewa pieśń o narodzinach bogów.

Nowi bogowie
Inne grupa mitów przedstawia historię narodzin, wyczynów, kłótni i zatargów oraz panowania na Olimpie młodszej generacji bogów, do której zalicza się Apollina, Hermesa, Atenę, Afrodytę i innych. Najstarszym źródłem tych mitów są Hymny homeryckie, często nawiązujące w swej treści do ośrodków kultu danego boga np.: Hymn do Apollo nawiązuje do mitu o narodzinach boga w Delos oraz innego mitu o założeniu wyroczni w Delfach. Z kolei Hymn do Demeter z opisem uprowadzenia Persefony przez Hadesa, opisuje wydarzenia, które stały się motywem przewodnim misteriów eleuzyjskich.

Droga, której szukasz, jest drogą, którą znajdziesz.

Odpowiedz z cytatem
Synay(M)
Aspirant do Starszyzny


Nadano:
01:44 05-29-2006
Posty:450
Zarejestrowany:
21:24 07-30-2004

IP: 82.153.xxx.xxx
Bóstwa hinduskie.

Ważniejsze bóstwa wedyjskie:
Agni - w wedyjskiej kulturze Anioł - Bóg Ognia; żywioł ognia
Aświnowie - anioły czy niebianie w postaci braci bliźniaków
Djaus (inaczej Diw) - personifikacja ducha nieboskłonu, anioł czy Bóg Nieba nad nami, Ojciec Nieba
Daksza - deifikowany mędrzec; zręczny, zdolny
Indra - anioł król niebian, władca swargi - nieba, istot dobrotliwych i bohaterskich, Bóg Mocy
Jama - anioł władca śmierci, zarządca dusz zmarłych w zaświatach, nadzorca kar dla grzeszników
Marutowie - niebiański dwór Boga Waju liczący zwykle 333 dewy
Mitra - przyjaciel, anioł życzliwości, Bóg dobroci w wedach
Pradźapati - tytuł i emanacja Boga, Brahmana: Pan Wszystkich Stworzeń
Prythiwi - Bogini Ziemia, matka ziemia; żywioł ziemi, pierwszy element w filozofii naturalnej
Puszan - anioł żywiciel stworzeń, Bóg dawca pokarmu
Ratri - Bogini Nocy, anielica panująca nad mocami nocy
Rudra - anioł Bóg Przyrody, władca duchów natury, trzecia emanacja Boga Śiwa
Sakka - imię palijskie, w sanskrycie Śaka, jedno z imion Boga Indra
Sawitar - wedyjski anioł, Bóg światła słonecznego dającego życie
Soma - imię anioła - Boga Księżyca, dusz księżycowa, napoje liturgiczne
Surja - anioł Bóg Słońca, czczony o wschodzie i zachodzie słońca
Twaszar - anioł Bóg wszelkiego rzemiosła i sztuk rękodzielniczych
Uszas - anielica, bogini świtu dnia i uzdrowienia duszy
Waju - anioł Bóg Wiatru z dworem Marutów, w jodze anioł strażnik ścieżki serca
Waruna - anioł Bóg Wody i Dobrego Prawa, Ryty
Wisznu - jeden z trzech głównych Bogów - Archaniołów w tradycjach indyjskich

Inne ważne postaci mitologii wedyjskiej:
demon Wrytra - demon klasy asura, wróg Boga Indra przez którego został pokonany
wąż Ahi Bundhnja - wąż głębiny, mityczny duch podmorskich głębin

Ważniejsze bóstwa panteonu hinduistycznego:
Brahma (Brahman) - Bóg, Stwórca, Kreator, Absolut, Wszechduch; pierwsza emanacja Śiwa
Dewi - anielica, bogini, dosłownie: "światłość", "jaśnienie", świetlistość"
Durga - niezwyciężona, niedostępna; bohaterska i wojownicza postać małżonki Boga Śiwa
Ganeśa - starszy syn Boga Śiwa i Bogini Parwati, pasterz ganów (aniołów-uczniów), pan mądrości
Ganga - anielska bogini rzeki, dusza rzeki Gangi, wody oczyszczające ze skalań
Himawanti - ezoteryczna Bogini znana z północno-indyjskiego śiwaizmu, matka Parwati i Gangi
Kali - groźna i wojownicza forma małżonki Boga Śiwa
Kryszna - awatara, inkarnacja Boga Wisznu, dyktował Bhagawad Gitę
Lakszmi - anielska bogini, małżonka Boga Wisznu; dawczyni bogactwa i dobrobytu
Lalita - bogini, małżonka Boga Śiwa czczona w południowym śiwaizmie i tradycji śrividya
Mahadewa - Wielki Anioł (Światłość), Archanioł Nieba, Imię Boga Śiwa
Parwati - dobrotliwa anielica, bogini, małżonka Boga Śiwa; założycielka Hatha Jogi
Saraswati - anielska małżonka Boga Stwórcy, Brahmana; bogini sztuki i nauki
Śakti - moc, potęga; anielska bogini mocy żeńskiej zasady wszechświata, imię tytularne Bogini
Śiwa - archanioł hinduskiej trójcy, Bóg Łaski i Miłosierdzia; ideał joginów
Śri - bogini pomyślna, anielica dobrobytu, dostatku i szczęścia
Wisznu - archanioł hinduskiej trójcy, Bóg Życia i Podtrzymania

Inne ważne postaci:
Ananta - nieskończoność, wszechogrom
Ardźuna - uczeń awatara Kryszny znany z Bhagawad Gity
Bhima - straszliwy, groźne imię bogów Rudra i Śiwa; także jeden z pięciu braci Pandawa
Kunti - deifikowana matka pięciu braci Pandawa

Droga, której szukasz, jest drogą, którą znajdziesz.

Odpowiedz z cytatem
Synay(M)
Aspirant do Starszyzny


Nadano:
01:45 05-29-2006
Posty:450
Zarejestrowany:
21:24 07-30-2004

IP: 82.153.xxx.xxx
Bostwa blatyjskie.

Perkun - bóg wojny i strażnik praw moralnych.
Gabiji - patronka domowego ogniska.
Wejopatis - władca wiatrów, życia i płodności, ale też zwiastun śmierci. Jego atrybuty to: kogut, ryba (symbol patronatu nad rybakami)i wiadro. Jego kapłani, wróżący z wiatru, zwani byli wejonami.
Telawel - bóg-kowal, wg mitu miał ukuć Słońce i rzucić je w niebo. Jego atrybutem jest żelazny lub kamienny młot.
Melitele - bogini kwiatów i wiosny. Jej postać była użyta przez Andrzeja Sapkowskiego.
Łajma (z lit. laimė - szczęście) - uosobienie ludzkiego losu. Z jej kultem wiązała się praktyka wróżb: z piwnej piany, lanego wosku czy układu rozrzucanych, w tym celu, drewienek zw. burtami ( osoby zajmujące się tym zwane były burtnikami).

Droga, której szukasz, jest drogą, którą znajdziesz.

Odpowiedz z cytatem
Synay(M)
Aspirant do Starszyzny


Nadano:
01:46 05-29-2006
Posty:450
Zarejestrowany:
21:24 07-30-2004

IP: 82.153.xxx.xxx
Bogowie nordyccy

Azowie (Asowie) - ród dobroczynnych bogów rządzących światem, który pokonał ród Wanów; ich siedzibą był Asgard:
Odyn (Wodan) - najwyższy z bogów, władca Walhalli, bóg wojny i wojowników, bóstwo mądrości i poezji (wynalazł runy)
Thor (Donar) - bóstwo burzy i piorunów, bóg sił witalnych
Tyr - bóg wojny, prawa i sprawiedliwości
Baldur (Baldr) - bóg dobra, piękna, sprawiedliwości i wiosny, syn Odyna i Frigg
Hajmdal - bóg światła dziennego i tęczy, opiekun bogów, twórca podziału społecznego wśród ludzi
Azyny - boginie z rodu Azów:
Frigg (Frija) - bogini miłości, opiekunka małżeństwa i rodziny, bóstwo płodności i bogactwa, żona Odyna, matka Baldura, dniem jej poświęconym był piątek
Nanna
Sif
Wanowie - ród bogów usunięty przez Azów, głównie bóstwa wegetacji i płodności:
Njördhr - bóstwo pokoju, urodzaju i płodności, opiekun myśliwych i żeglarzy, ojciec Frejra i Frei
Frejr (Freyr) - bóg płodności, urodzaju i bogactwa, bóstwo pokoju i radości, syn Njörda, brat Frei
Freja (Freyja) - bogini piękna i miłości, bóstwo wegetacji roślin, córka Njörda, siostra Frejra
inni:
Loki - pół-olbrzym, ojciec rodu potworów (między innymi bogini Hel)
Hel - bogini śmierci, władczyni Niflheim
Mimir - bóg mądrości
Urdur - bogini przeznaczenia
Norny - boginie przeznaczenia i losu ludzkiego.
Centrum nordyckiego kultu pogańskiego była świątynia w Uppsali. Co dziewięć lat w świątyni tej odbywały się pogańskie obrzędy tak zwanego blodfest, czyli "święta krwi", w czasie którego składano między innymi ofiary z ludzi dla przebłagania bóstw. Po schrystianizowaniu Szwecji w XI wieku świątynia w Uppsali upadła, a posągi bogów wyrzucono i zniszczono.

Droga, której szukasz, jest drogą, którą znajdziesz.

Odpowiedz z cytatem
Synay(M)
Aspirant do Starszyzny


Nadano:
01:47 05-29-2006
Posty:450
Zarejestrowany:
21:24 07-30-2004

IP: 82.153.xxx.xxx
Bogowie rzymscy.

Bogowie rzymscy:

Amor - Kupid, Kupidyn
Bachus
Eskulap
Geniusz
Honor
Janus
Jowisz - Jupiter
Kwirynus
Mars
Merkury
Momus
Neptun
Pilumnus
Picumnus
Saturn
Sol
Sterquilinus
Terminus
Wulkan
Mitra
Boginie rzymskie:

Aurora
Bellona
Concordia
Discordia
Faun
Flora
Fortuna
Furia
Gracje - Daino, Pefredo i Enio
Junona
Luna
Minerwa
Pax
Wiktoria
Wenus
Westa
Izyda

Droga, której szukasz, jest drogą, którą znajdziesz.

Odpowiedz z cytatem
Forum główne -> Totalna Magia -> Bóstwa





Archiwum:
<--- [1] [2]


34all - stwórz własne forum